Hij gebaarde ‘papa’ en ik wist wat hij bedoelde

Toen onze oudste pas geboren was, dook Chantal (mijn vrouw) in allerlei babyzaken waarvan ik dacht ‘dit meen je niet’. Ik vond het allemaal maar flauwekul, geitenwollensokkengedoe. Ik was zo’n type van ‘een baby slaapt, eet, kakt zijn luier vol, huilt, lacht af en toe eens en gaat weer slapen’. Je zet soms eens een hoog stemmetje op zodat het je aankijkt en doet alsof het je begrijpt. Een baby is een baby.

Babygebaren? Wat moet je ermee?
Na al een aantal dingen aangekeken te hebben en mij er in te berusten, ging ze ineens ook op een cursus babygebaren. Hier had ik nog wel mijn grootste twijfels bij, want wat kan een baby nou aan gebaren? Toch, na een aantal weken, wekte het mijn nieuwsgierigheid en liet ze mij thuis de gebaren zien die ze die dag had geleerd. Uiteindelijk gebruikte ze mij een beetje als oefenpartner en al snel ging ik gebaren als ‘meer’ en ‘luier’ gebruiken zodat de kleine wist wat ik ging doen. Tot mijn grote verbazing kwamen er na een tijd voorzichtige gebaren terug. ‘Nog een hapje’ omdat hij er om vroeg en ’poep’ in de luier.

We gingen communiceren
Hij kan nog niet praten met zijn stem, maar we begonnen te communiceren. Bijzonder hoe dat gaat. Alsof je met een buitenlander met handen en voeten iets duidelijk aan het maken bent, zo ging dat ook tussen ons. Uiteindelijk legde hij zijn wijsvinger op zijn kin: papa! Hij kon het nog niet zeggen, maar zijn handen spraken voor hem. Hij bedoelde MIJ!
Kindergebaren werden iets gewoons voor deze papa. Sterker nog, ik begon er zelfs lol in te krijgen en keek samen met de kleine de dvd’s van Lotte en Max tot in den treure.

Gebarentaal om de frustratie weg te halen
Het meeste dat ik en de oudste aan de kindergebaren hadden was het voorkomen van frustraties. Op het moment dat hij wel kon praten, tenminste de eerste pogingen, waren sommige letters toch wel heel erg lastig uit te spreken. Zo lijken de woorden ‘koekje’ en ‘toetje’ qua uitspraak heel veel op elkaar en het was dan ook lastig te verstaan welke hij nu bedoelde. Allebei is het lekker en om in de mond te stoppen. De gebaren ervoor lijken totaal niet op elkaar, dus door de woorden uit te spreken met ondersteuning van het gebaar wist ik direct wat hij bedoelde. Ik hoefde het niet vijf keer opnieuw te vragen en vervolgens gokken wat hij nu daadwerkelijk wilde.

Dankbaarheid door kindergebaren
Een van de mooiste momenten die ik beleefde, doordat ik een beetje gebarentaal had geleerd, was niet met mijn eigen kinderen. Dat was tijdens het schminken tijdens een evenement. Een jochie met beperking kon mij niet goed vertellen wat hij wilde worden. Op het moment dat ik merkte dat hij met zijn oma wat gebarentaal deed, kon ik inhaken. Met grote ogen keek de jongen mij aan en voelde dat ik hem daadwerkelijk zag. Ik zag de brok bij zijn oma in de keel. Die dankbaarheid vergeet ik nooit meer. Dit verhaal heb ik uitgebreider beschreven in mijn blog ‘Een ridder met gebaren’.

Meer verhalen en ervaringen met baby en kindergebaren
Via verschillende beurzen over ouderschap en opvoeding ben ik in contact gekomen met Brechje en hebben we het regelmatig over de cursussen gehad. Mede dankzij haar enthousiasme bleef ik als papa blogs over gebarentaal schrijven.