Gebarenervaring van Sandra

Toen mijn 2 oudste kinderen klein waren, had ik nog nooit gehoord van baby- en kindergebaren. Helaas besef ik nu. In 2016 ben ik begonnen als gastouder en in november 2017 ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met baby- en kindergebaren. Via het gastouderbureau kon ik een training baby- en kindergebaren volgen. Ik vond het fascinerend om te zien en te leren dat hele jonge kinderen al kunnen communiceren met behulp van gebaren. Ik probeerde om dit een plek te gaan geven in mijn opvang. Helaas lukte dit niet zo goed. Het ebte wat weg, maar de interesse in baby- en kindergebaren is altijd gebleven.

In mei 2020 mochten wij nog een baby krijgen. Een jongen met de naam Collin. De fascinatie voor baby- en kindergebaren is altijd gebleven. Voor mij was dit het moment om de babygebaren op te gaan pakken. In het begin werden de gebaren door Collin nog niet opgepakt en vergde het van mij wat doorzettingsvermogen. Mijn man had zo zijn twijfels over babygebaren, maar liet mij mijn gang gaan. In november 2020 kon ik de eerste gebaren gemaakt door Collin zien, hij reageerde op het woord ‘bad’ door het bijbehorende gebaar te gaan maken.

Al snel kwamen er meer gebaren bij. In eerste instantie waren dit een aantal dagelijkse woorden zoals bad en brood. Daarnaast gebruikte hij zijn handen om te klappen en te zwaaien. Met elkaar als gezin begonnen we er plezier in te krijgen. Er ontstond een interactie en reactie met onze handen. Mijn oudste twee kinderen vonden het ook interessant en samen leerden we steeds nieuwe gebaren.

Zodra Collin een jaar was, ging het heel hard met de gebaren. Hij leerde in een hoog tempo nieuwe gebaren en hun betekenis. Een aantal gebaren die hij toen erg interessant vond waren de gebaren voor lekker, giraf (zijn favoriete knuffel), waar is…?, op, klaar, meer, eten, drinken. Eigenlijk te veel om op te noemen. Collin kreeg steeds beter door dat hij met zijn handen ons heel veel kon vertellen.

Mijn man zag het ook steeds meer gebeuren dat er een heel communicatiesysteem was ontstaan tussen mij, Collin en de andere twee kinderen. Ook mijn man leerde een aantal basisgebaren gebruiken en herkennen. Met elkaar leerden we steeds meer gebaren kennen en gebruiken.

Collin had en heeft het heel goed door dat hij ons heel veel kan vertellen met behulp van zijn handen. Hierdoor is er weinig frustratie. Op zijn manier kan hij zich uiten en vertellen wat hij graag wil. Het praten begint bij Collin nu steeds meer te komen, we horen steeds meer herkenbare klanken en woorden. Tot het praten goed lukt blijven we gebaren gebruiken, omdat het werkt en duidelijk is. We hebben ook onze eigen gebaren bedacht, zoals bijvoorbeeld het gebaar voor dicht, zo kon hij het duidelijk maken dat de deur dicht was of moest. Alle gebaren worden niet altijd op de goede manier uitgevoerd door Collin, maar wel op een constante manier. Ondanks dat een gebaar niet altijd goed wordt uitgevoerd, snappen wij Collin wel en daar gaat het om.

Wat ik zelf nog een mooi voorbeeld vindt is het volgende. Ik denk dat Collin ongeveer anderhalf jaar was. Ik had nieuwe laarsjes voor hem gekocht met de afbeelding van Woezel erop. ’s Avonds moest ik nog even een boodschap doen en vroeg aan Collin of hij mee ging en of hij zijn schoenen of laarsjes aan wilde doen. Als antwoord op mijn vraag maakte Collin het gebaar voor hond, hij wilde zijn nieuwe laarsjes aandoen. Zonder problemen kon ik zijn laarsjes aandoen.

Mijn vader, de opa van Collin moest er in het begin helemaal niets van weten. Hij vond het maar onzin, een vaag en vreemd gedoe. Volgens hem was het allemaal flauwekul om kinderen gebaren te leren, kinderen moeten leren praten en niet gebruik maken van gebaren. Van een afstandje heeft hij het allemaal aangezien en hij heeft zijn mening hersteld. Waar het eerst allemaal raar en onnodig was begon hij er anders tegen aan te kijken. Hij verwonderde zich erover hoeveel Collin met zijn handen kon vertellen en hoe goed ik met name hem begreep. Hij heeft het zelfs uitgesproken hoe fascinerend hij het vond.

Doordat ik met Collin gebruik maak van de gebaren, krijgen de gebaren ook een grotere plek in de opvang. De gebaren die ik maak met Collin worden af en toe ook door de andere kinderen opgepakt. Daarnaast probeer ik tijdens het voorlezen een aantal woorden te laten zien met gebaren. In de opvang lukt het nog niet om met gebaren te communiceren zoals ik dat met Collin doe, mede doordat ouders thuis geen gebruik maken van baby- en kindergebaren.

Als ik nu terug kijk had ik maar wat graag gewild dat ik van het bestaan afwist van baby- en kindergebaren bij mijn oudste twee kinderen. Ik ben ervan overtuigd dat we dan op sommige momenten minderen frustratie en onbegrip hadden ervaren. Ik gun iedereen deze communicatie met baby’s en peuters, want het werkt echt. Baby- en kindergebaren is echt prachtig om te gebruiken. Het vermindert frustratie bij het kind en bij de ouders, het kind kan duidelijk maken wat hij of zij wil en tegelijk versterkt het de band tussen ouder en kind.