Gebarenervaring van Lieke

Al voordat onze dochter Julia geboren was, wist ik dat ik haar babygebaren zou gaan leren. Bij mijn zoontje Dilan (6) heb ik ook gebaren gebruikt, dus ik was er al een beetje bekend mee.

Dus toen ik zwanger raakte van Julia, was het eigenlijk voor mij al vanzelfsprekend dat ik me weer zou gaan verdiepen in de gebaren. Babys kunnen al best wel wat begrijpen zonder dat ze kunnen praten en hun handjes hebben ze eerder onder controle dan de spieren in hun lippen om mee te praten. Het leek mij erg mooi en ook erg prettig voor Julia om een manier van communiceren te hebben en om haar zo goed mogelijk te kunnen begrijpen.

Toen ik mijn vriend vertelde over babygebaren, vond hij het wel leuk, maar dat hij het zelf ook ging doen, was niet waarschijnlijk. Dat was meer mijn ding volgens hem. Voor hem is het gebaren nieuw. Ik had het boek besteld van Lissa Zeviar. Daar staan eigenlijk alle gebaren wel in.

Ik denk dat ik begonnen ben met gebaren zodra mijn dochtertje echt contact maakte met ons. Echt helder aankijken en je volgen zeg maar. Ze is geboren op 16 maart 2021, dus ik verwacht rond 3 maanden oud, misschien wel eerder. De eerste gebaren die ik gebruikte waren natuurlijk “mama”, “papa” en “melk”. Ook onderweg begon ik bomen aan te wijzen en auto’s. En ik breidde dat uit met nog een aantal basisgebaren, zoals “eten”, “water”, “klaar”, “lief”, “au”, “slapen” en “spelen”. Thuis gebruikte ik de gebaren regelmatig, maar ik was helaas wel de enige. Mijn vriend deed af en toe “papa” en “mama”, maar verder ook niet. Mijn schoonouders die regelmatig oppasten, had ik ook nog niet uitgebreid over de gebaren verteld. Het voelt in het begin misschien ook wel een beetje suf om te staan gebaren tegen zo’n kleintje. Vooral als je het dus ook als enige doet in het gezin. Ze kijkt je wel aan, maar er gebeurt de eerste tijd natuurlijk nog niks. Daar moet je wel geduld voor hebben. Er zijn wel momenten geweest dat ik in de twijfel schoot en dacht dat ze echt niet terug zou gaan gebaren. Maar op 5 december 2021 gebaarde ze voor het eerst “spelen”. We zaten te eten en het eten is soms wat saai in haar ogen. Ze wil dan, als een echte prinses, geëntertaind worden. Normaal dan gaf ik haar dus een speeltje en maakte het gebaar. Nu maakte ze het gebaar dus ineens zelf. Wat prachtig! De eerste keer denk je misschien nog: “Deed ze nou…?” De tweede keer weet je het zeker! En dan ben je trots en blij. Omdat ze het terugdoet, omdat je hebt volgehouden. Ook vriendlief werd gelijk enthousiaster, omdat hij nou dus ook zag dat ze een gebaartje kon.

Uiteindelijk worden het er steeds meer natuurlijk. Zo begon ze met zwaaien en da-da zeggen als ze door deuren ging. Soms ook als de deur al dicht was en de mensen weg. Ze zwaaide ook naar zichzelf in de spiegel en moest dan vaak wat verlegen lachen. Af en toe deed ze na het eten het gebaar “klaar”. Als ze wat begon te treuzelen en verveeld raakte, vroeg ik haar of het eten klaar was (met gebaar) en dan deed ze “klaar” terug. Overigens kan ze ook zelf goed aangeven of ze ergens klaar mee is, door gewoon hetgeen hard weg te duwen. Maar het gebaar “klaar” geeft doorgaans minder rommel.

Inmiddels hadden we ook de gastouder en de ouders van mijn vriend verteld welke gebaren Julia al kon. Mijn schoonouders en de gastouder wilden allebei graag een overzicht met de gebaren die we gebruikten. Dus die heb ik voor ze uitgeprint. Bij de gastouder deed ze al een keer “eten klaar”. Ook weet Julia het gebaar voor “nee/niet”. En dat gebaart ze dan ook als ze weet dat ze iets niet mag… Om het vervolgens alsnog gewoon wel te doen. Het gebaar “slapen” doet ze ook. Als ze naar bed gaat, maar volgens mij ook wel eens als ze eigenlijk al moe is. En sinds kort gebaart ze ook wanneer ze iets lekker vindt. Tijdens het drinken bij mij merkte ik het voor het eerst. Later nog een keer bij fruit eten. Echt super lief en leuk! Het is echt zo bijzonder om te zien hoeveel ze eigenlijk al begrijpt, ondanks dat ze dus nog niet kan praten. Door het gebaren kom je daar echt achter. Ik vind het een prachtig middel om haar een stem te geven en om te zien wat ze al begrijpt. En ik vind het ook superfijn dat de omgeving nu ook vol enthousiasme meedoet. Hopelijk wordt het in de toekomst veel gewoner om met je baby te gebaren. Ik kan het in ieder geval echt iedereen aanbevelen!